Niels Frederiksen- od rozwoju talentów do mistrzostwa Polski (Trener pod lupą #1)

Niels Frediksen urodził się 5 listopada 1970 roku, nigdy nie był profesjonalnym piłkarzem. Bardzo szybko zaczął trenerską karierę, na początku poprowadził młodzieży w rodzinnym Odense, w klubie B1913 (miał wtedy 20 lat). Potem przeniósł się do kopenhaskiego B.93 (1997-2005). Od 2005-2006 roku pełnił funkcję szefa ds. talentów (talentchefa), oraz był tymczasowo asystentem trenera pierwszej drużyny.

Frederiksen od początku budował swoją wiedzę bardziej poprzez (szkolenia i rozwój zawodników niż przez własną karierę boiskową).

młodzież->rozwój zawodników->zarządzanie akademią->praca przy pierwszej drużynie.

Pierwszy poważny test

Pod koniec 2005 roku Frederiksen został zatrudniony w zespole Lyngby BK U19, pełnił tam funkcję odpowiedzialną za rozwój talentów. Ta praca szybko przyniosła efekt. Rozwijał takich zawodników jak: Yussuf Poulsen i Uffe Bech.

W 2009 roku Niels przejął funkcję trenera pierwszego zespołu. W debiucie poprowadził drużynę do awansu do duńskiej Superligi. To był jego pierwszy duży sukces.

Kierował zespół w 97 spotkaniach, osiągając średnio 1,11 punktów na mecz.

(32 zwycięstwa, 12 remisów i 53 porażki).

Od 2011 roku pełnił funkcję dyrektora sportowego.

Niels już wtedy poznawał klub z dwóch innych perspektyw:

,,Jak przygotować drużynę do meczu?”

ale rówineż:

,,Jak budować zespół i rozwijać zespół i zawodników?”

Pierwszy krok wyżej, praca w Ejsberg

W 2013 roku zastąpił w Ejsbergu Jessa Thorupa. Frederiksen musiał pokazać, że potrafi funkcjonować nie tylko w środowisku nastawionym na rozwój młodych zawodników, ale również w klubie walczącym na kilku frontach. Ejsberg awansowało do fazy Ligi Europy. Klub przeszedł przez fazę grupową, a następnie trafił na Fiorentinę.

Praca z Elitą (Dania U21)

W 2015 roku Frederiksen został zwolniony z Ejsbergu. Długo nie musiał czekać na kolejne wyzwanie, zaczął pracę w ,,kopalni talentów”-(Reprezentacja Danii U21). Według oficjalnej bazy: Dansk Boldspil-Union (DBU), Frederiksen poprowadzł, młodych duńczyków, w 48 oficjalnych spotkaniach:

Pierwszy poważny duży klub (Brondby)

W 2019 roku został następcą Alexandra Zornigera. Frederiksen rozpoczął swoje pierwsze korekty w ustawieniach zespołu.

Zespół przeszedł z 4-3-3 na 3-5-2.

Porównanie systemów 4-3-3 i 3-5-2

4-3-3 Jest oparta na stałych trójkątach w bocznych sektorach. W tym systemie gra jest oparta na rozciąganiu obrony przeciwnika.

Szerokość gry:

Nominalni skrzydłowi (nr.7 i 11), mają rozciągać grę do linii bocznej, czekając na pojedynki 1vs 1.

Boczni obrońcy (nr 2 i 3), mogą wbiegać w tzw. półstrefy (pomiędzy strefą centralną, a bocznym sektorem boiska) lub dublować skrzydła.

Środek pola (ODWRÓCONY TRÓJKĄT)

Jeden defensywny pomocnik (nr 6) i dwóch ofensywnych/środkowych pomocników (nr.8 i 10) rotują się pozycjami między sobą, szukając gry między liniami obrony i pomocy przeciwnika.

Asekuracja prewencyjna:

Podczas ataku zostaje z tyłu 3 lub 4 zawodników (2 stoperów oraz defensywny pomocnik+ jeden boczny obrońca który nie jest zaangażowany w ofensywę)

Zaleta:

Łatwość tworzenia przewagi liczebnej w bocznych sektora (boczny obrońca+ósemka+skrzydłowy)

2. 3-5-2

Organizacja gry bez piłki – 3-5-2 przechodzące w 5-3-2

W modelu gry Nielsa Frederiksena obrona i pomoc były ze sobą ściśle powiązane. Ich zadaniem było przede wszystkim zabezpieczenie środka pola i ograniczenie możliwości szybkiego kontrataku rywala. Dzięki temu dwójka napastników mogła zachować większą swobodę w poruszaniu się po boisku.

fot.Total FootballAnalysic

W fazie defensywnej ustawienie 3-5-2 przechodziło w 5-3-2. Wahadłowi cofali się do linii obrony, tworząc pięcioosobowy blok, natomiast trójka pomocników zabezpieczała centralną część boiska.

fot. Total FootballAnalysis

Trójka pomocników – kontrola środka

Środkowa trójka miała jasno określone zadania, ale jej zawodnicy musieli również wzajemnie się asekurować.

Josip Radošević – defensywna „szóstka” Radošević odpowiadał przede wszystkim za ochronę przestrzeni przed linią obrony. Jego zadaniem było ograniczanie miejsca do gry rywala w centralnej strefie oraz zabezpieczanie zespołu przed kontratakami. Po odzyskaniu piłki nie musiał prowadzić jej przez większą część boiska. Jego rolą było przede wszystkim szybkie przekazanie futbolówki do bardziej ofensywnie ustawionych partnerów. Morten

Frendrup – „ósemka” i motor pressingu

Frendrup pełnił bardziej mobilną rolę. Musiał pokrywać duże przestrzenie, wspierać pressing i asekurować boczne sektory. Jego aktywność była szczególnie ważna przy zamykaniu rywala przy linii bocznej, gdzie współpracował z wahadłowym. Dzięki temu zespół mógł tworzyć przewagę liczebną wokół zawodnika posiadającego piłkę.

Opis fotografii: (Zawodnik zaznaczony czarnym kołem to Josip Radošević, czerwone koło- Frendrup)

fot.Total FootballAnalysis

Jesper Lindstrøm / Anis Ben Slimane – bardziej ofensywna „ósemka” Najbardziej ofensywnie ustawiony pomocnik odpowiadał za pojawianie się między liniami oraz wsparcie dwójki napastników. To właśnie tutaj pojawiała się przestrzeń, którą w innych modelach gry może wykorzystywać fałszywa dziewiątka. W tym przypadku jednak za wejście w tę strefę odpowiadał przede wszystkim pomocnik, podczas gdy napastnik mógł pozostać wyżej lub schodzić w boczne kanały.

Trójka stoperów – agresywna asekuracja

Trzej środkowi obrońcy nie stanowili wyłącznie głęboko ustawionej bariery przed własnym polem karnym. Ich ustawienie pozwalało bocznym stoperom reagować na ruchy przeciwnika, podczas gdy centralny zawodnik zabezpieczał przestrzeń za ich plecami.

Boczni stoperzy

W sytuacji, gdy rywal próbował wejść w półprzestrzeń, boczny stoper mógł agresywnie wyjść ze swojej pozycji i zaatakować zawodnika otrzymującego piłkę. Jednocześnie jego wyjście wymagało odpowiedniej asekuracji pozostałych dwóch obrońców.

Centralny stoper

Środkowy obrońca odpowiadał za utrzymanie odpowiedniej głębokości całej formacji i zabezpieczenie przestrzeni za plecami wychodzącego partnera. Dzięki temu boczny stoper mógł reagować bardziej agresywnie, bez natychmiastowego otwierania dużej przestrzeni w środku defensywy.

Wahadłowi – przejście z 3-5-2 do 5-3-2

Wahadłowi byli jednym z najważniejszych elementów całej struktury. Z piłką odpowiadali za szerokość i rozciąganie bloku przeciwnika. Po stracie ich pierwszym zadaniem było szybkie odzyskanie pozycji i stworzenie pięcioosobowej linii obrony.

W ten sposób struktura:

3-5-2 → 5-3-2 pozwalała zespołowi zabezpieczyć zarówno środek, jak i boczne sektory.

Jak wszystkie formacje współpracowały? Najważniejszym elementem była kompaktowość zespołu. Linia obrony mogła przesuwać się wyżej, skracając przestrzeń pomiędzy obroną, pomocą i atakiem. Pomocnicy natomiast odpowiadali za kontrolowanie centralnej strefy oraz wspieranie pressingu w bocznych sektorach. Przykładowo, gdy piłka trafiała do rywala przy linii bocznej:

wahadłowy → wychodzi do zawodnika z piłką

Frendrup → zamyka przestrzeń od środka

boczny stoper → zabezpiecza półprzestrzeń

pozostali pomocnicy → zawężają środek Rywal otrzymywał mniej możliwości rozegrania piłki, a odzyskanie futbolówki mogło natychmiast uruchomić przejście do ataku.

Rest defense – zabezpieczenie przed kontrą Istotnym elementem była również struktura pozostawiana za akcją ofensywną.

Przy wysokim ustawieniu zespołu część zawodników pozostawała odpowiedzialna za zabezpieczenie ewentualnej straty. Trzech stoperów oraz cofający się pomocnik mogli tworzyć bazę, która miała ograniczać możliwość szybkiego kontrataku.

Dzięki temu pozostali zawodnicy mogli atakować wyżej, bez całkowitego pozbawiania zespołu zabezpieczenia. Sam trener uważał, że przejście na 3-5-2 jest dla jego drużyny najlepszą możliwością.

Mistrzostwo po 16 latach (Brondby)

Sezon 2020-21 Brondby zdobywa mistrzostwo Danii, po 16 latach, w tym momencie trener przestaje być uważany za tylko od rozwoju zawodników.

Statystyki:

Jego przygoda zakończyła się w 2022 roku, został zwolniony.

W maju 2024 oficjalnie ogłoszono, że nowym trenerem Kolejorza w sezonie 2024/2025 zostanie, Niels Frederiksen.

Lech szukał trenera poprzez międzynarodowy procec rekrutacyjny. Na początkowej fazie było, aż 20 kandydatów, później lista została zwężona i zostało jedno nazwisko.

Dlaczego Frederiksen do Lecha?

Jego CV pasowało idealnie do wizji klubu:

Doświadczenie w rozwoju młodych zawodników

Praca w akademii

Prowadzenie pierwszych zespołów

Awans z z niższego poziomu

Europejskie puchary

Reprezentacja U21

Mistrzostwo kraju

Doświadczenie w dużym klubie

Stabilność

Sam Lech podkreślił, że Frederiksen w dotychczasowej karierze potrafił pracować w jednym miejsu przez dłuższy czas i dawał klubom stabilizację.

Frederiksen mówił o trzech podstawowych celach: trofea, europejskie puchary oraz najważniejsze rozwój drużyny

Pierwsze 5 meczów- 3 zwycięstwa,remis i porażka:

Górnik Zabrze, wygrana 2:0

Lech Poznań, porażka 2:1

Lechia Gdańsk, wygrana 3:1

Raków Częstochowa, remis 0:0

Zagłębie Lubin,wygrana 1:0

Frederiksen potrzebował czasu, żeby:

poznać zawodników,

ustawić role,

znaleźć odpowiednie rozwiązania,

ustabilizować sposób grania

Lech zaczął regularnie punktować i przez dużą część rundy jesiennej wyglądał jak jeden z głównych kandydatów do mistrzostwa. W drużynie bardzo ważna była organizacja całego zespołu.

Filozofia:

intensywność+kontrola piłki+wysoka jakość techniczna+elastczne ustawienie

Sezon 2024/25 stał się prawdziwym testem, Lech wywalczył mistrzostwo, pokazał w tym momencie, czego nauczył się w Brondby:

,,Umiejętność zarządzania presją”

Lech w kolejnych sezonach zaczął korzystać z młodzieży z akademii. W sezonie 2025/26 został powołany do pierwszej drużyny Wojciech Mońka, który w styczniu skończył 19 lat. Z zespołem rozegrał aż 31 meczów w pierwsszym zespołem, został najlepszym obrońcom sezonu Ekstraklasy.

Europa pierwszy prawdziwy sprawdzian (Lech)

Lech rozpoczął sezon 2025/26 słabiej, niż oczekiwano. Po rudzie jesiennej plasował się na 8 pozycji, miał zaległe mecze.

Po porażce z Lechią i Piastem, nadeszła wygrana z Górnikiem. (Patrik Walemark dośrodkował na bliższy słupek, Leo Bengtsson przedłużył piłkę, skierował Mikael Ishak głową piłkę w siatce.

Lech wrócił do walki o mistrza i obronił tytuł.

Tym samym:

Lech Poznań:

Mistrz Polski 2024/25

Mistrz Polski 2025/26

10 Mistrzostwo klubu w historii

Lech został również jednym z zaledwie kilku zespołów w XXI wieku, które zdobyły mistrzostwo polski dwa razy z rzędu.

Frederiksen drugi raz z rzędu został wybrany najlepszym trenerem sezonu w Ekstraklasie.

Frederiksen powiedział, że przez cały sezon wierzył, że zdobędzie mistrzostwo, a patrząc na wiele statystyk i liczb, znajdował potwierdzenie swoich słów.

Za moment przełomowy uznał zwycięstwo wiosną z Rakowem.

Klucz do sukcesu wskazał:

atmosferę, nastawienie drużyny oraz wspólny kierunek.

Po dwóch mistrzostwach kontrakt został przedłużony do 2028 roku. Nowy sezon Lech rozpoczął od zwycięstwa w Superpucharze Polski z Górnikiem Zabrze 3:1.

(Źródłem danych są Total Football Analysis, Super Stats oraz klubowe i narodowe portale).

fot.Paweł Jaskółka/ PressFocus